شوپنهاور معتقده آدم‌ها موجوداتی هستن که اگر چیزی رو خیلی آسون، بی‌قیدوشرط و زیادی دریافت کنن، نه تنها قدردان نمیشن، بلکه اون رو به پای ضعف، تنهایی یا بی‌ارزش بودن طرف مقابل می‌ذارن. وقتی بیش از حد فروتن، دردسترس و فداکار باشی، ذهن ناخودآگاه طرف مقابل می‌گه: حتماً این آدم برای خودش ارزشی قائل نیست که این‌قدر به من باج عاطفی می‌ده. برعکس، یک ذره غرور و حد و مرز سالم و بی‌اعتنایی کنترل‌شده، نوعی استقلال و پرستیژ روانی ایجاد می‌کنه که ناخودآگاه احترام دیگران رو برمی‌انگیزه. خلاصه که دوستان، توی هر رابطه‌ای چه دوستی، چه عاطفی اگر زیادی خودت رو حراج کنی و بی‌حدومرز مهربون باشی، دیر یا زود نادیده گرفته می‌شی و پس زده می‌شی. محبت و گذشت مثل نمک غذاست؛ اگه کم باشه بی‌مزه می‌شه، اما زیادی‌ش غذا رو غیرقابل خوردن می‌کنه!