‏به صد سال بعد فکر می‌کنم.

از تمام ما اسکلت‌ هایی در خاک باقی مانده.

یک سنگ بر گور و لوحی فرسوده برای به یاد آورده شدن نزد نسل‌های

بعد. جوان‌هایی که روی سنگ را می‌خوانند و برای دیگری می‌گویند:

مبخواست آزاد زندگی کند.