کاظم بهمنی یه بیت شعر داره که معشوقش رو به روح خودش تشبیه می

کنه، و می خواد بهش بگه نرو.

می گه: [ روح برخواسته از من ته این کوچه بایست،

بیش از این دور شوی از بدنم می میرم ]

حقیقتا خیلی قشنگه.