‏حارصه یک کلمه عربی است از خانواده حرص، حارص، احتراص.

می‌دانی که شتر آنقدر صبور و پر طاقت است که می‌تواند سه هفته بدون

آب و غذا در بیابان راه برود و راه برود.

در بیابان خارهایی هست که شترها بسیار دوست دارند. هر جا این خار را

ببینند با دندان آن را می کَنند و شروع به جویدن می‌کنند.

‏وقتی این خار با مزه شور خون آغشته می‌شود، شترها لذت بیشتری

می‌برند.

هر چه بیشتر می‌خورند، خون بیشتری می‌ریزد و هر چه خون بیشتر

می‌شود، شتر بیشتر و بیشتر از این خار می‌خورد.

گویی که دیگر از خون خود سیر نمی‌شود. اگر مانعش نشوند شتر از شدت

خونریزی خواهد مرد... این یعنی حارصه!

‏این رسم تمام خاورمیانه است

انسان‌هایش در طول تاریخ یکدیگر را کشته‌اند و کشته‌اند بی آنکه متوجه

باشند که در حال ریختن خون خود هستند.

از طعم خون خود مست می‌شوند. همینقدر سیاه و دردناک

​​​​