نامه‌ای از غلامحسین ساعدی در سپتامبر سال ۱۹۸۱؛

انگار داره وضعیت الان رو شرح می‌ده:

«همه چیز تعطیل است؛ رفت و آمد تعطیل است،

دیدار دوستان تعطیل است، کتاب تعطیل است.

خنده، خنده ی واقعی تعطیل است،

گریه هم تعطیل است.

روده درازی چرا... زندگی تعطیل است.»